Sam Schröder, geboren 25 september 1999, professioneel rolstoeltennisser, veerkrachtig en bovenal een levensgenieter.
Sam is geboren met het split-hand/split-foot syndroom. Dit betekent dat hij aan elke hand slechts één vinger heeft en de hele middenvoet mist, waardoor hij gebruik moet maken van een rolstoel. Tussen zijn eerste en zestiende levensjaar heeft Sam hiervoor onder andere dertig operaties ondergaan om zijn functionaliteit te optimaliseren.
Als jonge jongen probeerde Sam allerlei verschillende rolstoelsporten — hockey, rolstoelbasketbal, handbiken. Niets sloeg aan. Tot hij op zijn elfde zijn eerste tennisles volgde, en nooit meer omkeek.
In 2013 kwam hij in het vizier van de KNLTB en sindsdien maakt hij deel uit van de nationale selectie. Sinds 2015 speelt hij ook op internationaal niveau voor de Quad-ranglijst. In 2016 pakte hij zijn eerste internationale titel. De sport had zijn volgende grote kampioen gevonden — die wist het alleen zelf nog niet.
“Quadspelers hebben een functiebeperking aan tenminste drie ledematen.”
In september 2017 begon Sam aan zijn eindexamenjaar terwijl hij ondertussen volop trainde en toernooien speelde. Hij stond op dat moment nummer 1 van de wereld bij de junioren en nummer 6 van de wereld bij de senioren. Alles liep dus volgens plan totdat;
“In oktober 2017 kreeg ik het onvoorstelbare bericht dat ik darmkanker had. Er volgden een aantal weken van onderzoek waarin verschillende artsen mij van top tot teen onderzochten en ze voor mij een behandelplan hebben opgesteld.
Het was vanaf het begin duidelijk dat het een zwaar en lang traject zou worden, maar ik heb altijd het vertrouwen gehouden dat het uiteindelijk goed zou komen.”
Wat volgde was zwaar. Vijf dagen per week chemotabletten, gedurende vijf weken. Bestraling. Een voedingssonde nadat hij tien kilo was afgevallen en nauwelijks meer kon eten. En in 2018 een operatie waarbij zijn dikke darm volledig werd verwijderd, waarna hij met een stoma verder zou leven — een permanente aanpassing waarmee hij op het hoogste niveau van de topsport zou leren presteren.
Vier weken na die operatie stond hij alweer op de tennisbaan. Vijftien minuten. Maar hij stond er.
“Tijdens de eerste consultatie met mijn arts zei ik: ‘wat er ook gebeurt, ik kom hieruit en ik ga weer tennis spelen.’ Dat was het belangrijkste voor mij. Het hield me gaande tijdens de behandeling.”
Hij dacht geen moment aan stoppen. Die beslissing — genomen in een ziekenhuiskamer op zijn achttiende — veranderde alles.
Kankervrij en gefocuster dan ooit bouwde Sam opnieuw op. In 2020 kreeg hij een wildcard voor zijn eerste Grand Slam — de US Open — en verbaasde de wereld door tweevoudig kampioen en wereldnummer één Dylan Alcott te verslaan in de finale.
Inmiddels is Sam acht jaar kankervrij en heeft hij niet alleen zijn doorzettingsvermogen in de strijd tegen kanker laten zien, maar ook op de tennisbaan. Zo heeft Sam niet alleen meerdere keren de Australian Open, Wimbledon en de US Open gewonnen, maar ook heeft hij meerdere gouden en zilveren medailles op de Paralympische Spelen van Tokyo (2021) en Parijs (2024) bemachtigd.
